Którą Księgę Pisma Świętego przeczytać?

Wielu ludzi rozpoczyna lekturę Pisma Świętego, ale już po przeczytaniu kilku ksiąg, a nawet kilkunastu stron Starego Testamentu zniechęca się i rezygnuje. Mówią, że tekst jest dla nich zbyt trudny, miejscami zupełnie niezrozumiały.

Co robić?

 

Jak podejść do czytania, żeby ten najważniejszy tekst nie tylko naszej wiary, ale i kultury, poznać – i pokochać?

Proponuję wszystkim osobom świeckim, które nie czytały jeszcze Pisma Świętego lub zniechęciły się z różnych powodów, aby zaczęły lekturę nie od pierwszych stron, ale od Ewangelii Łukasza.

W Nowym Testamencie mamy cztery Ewangelie (Mateusza, Marka, Łukasza i Jana), które przedstawiają życie Jezusa (w biblistyce mówi się o czynach i słowach Jezusa), a w sposób szczególny ostatnie Jego lata, czyli czas Jego nauczania. Poszczególni Ewangeliści ukazują jednak Jezusa nieco w innym świetle, ponieważ każdy z nich pisał swoją Ewangelię dla innej grupy odbiorców. I tak, Mateusz napisał Ewangelię dla Żydów, starając się ich przekonać, że Jezus jest Mesjaszem (dlatego jest tam o wiele więcej cytatów ze Starego Testamentu niż w innych Ewangeliach). Ukazał Jezusa jako nowego Mojżesza. Marek natomiast pisał swoją Ewangelię w Rzymie na prośbę chrześcijan tam zamieszkujących (pisze o tym Papiasz i Klemens Aleksandryjski – II wiek). Powstała ona jako pierwsza z czterech Ewangelii pod koniec lat 60. Marek nie znał Jezusa. Był on uczniem św. Piotra, a jego Ewangelię można określić jako wspomnienia św. Piotra. Stąd też św. Justyn (II wiek) nazywał Ewangelię Marka „Pamiętnikami św. Piotra”. Natomiast Ewangelia Jana powstała pod koniec I wieku. W tym czasie chrześcijanie coraz częściej stawiali sobie pytanie o prawdziwą tożsamość Jezusa. Dlatego to właśnie w niej znajdziemy najwięcej tekstów mówiących o tym, że Jezus jest Bogiem.

Ewangelia według św. Łukasza różni się od innych Ewangelii tym, że w swojej treści jest najbardziej uniwersalna. Została bowiem napisana przez Łukasza, który nie pochodził z Palestyny, ale z Antiochii Syryjskiej. Człowiek kultury greckiej, który nawrócił się ok. 10 lat po śmierci Jezusa. Ze źródeł wczesnochrześcijańskich (Prolog Rzymski, Kanon Muratoriego, Euzebiusz z Cezarei) dowiadujemy się, że był on wykształconym lekarzem oraz towarzyszem św. Pawła (o tym znajdujemy również informacje w Dziejach Apostolskich). Napisał on swoją Ewangelię dla świata pogańskiego. Dla świata, który nie znał ani obrzędów żydowskich, ani mentalności semickiej. Dlatego Łukasz starał się wszystko tłumaczyć od podstaw. Zaczął od samego początku, czyli od narodzin Jezusa i okoliczności związanych z tym wydarzeniem, aż do śmierci i zmartwychwstania. Nie zakończył jednak na tych wydarzeniach, ale kontynuował swoje dzieło i opisał historię młodego Kościoła, znaną nam jako Dzieje Apostolskie.

Czytaj wraz z komentarzem, żeby dobrze zrozumięć to, co czytasz. Dlatego proponuję Biblię wydaną przez Paulistów. Są tam bowiem krótkie, ale przejrzyste komentarze do każdego fragmentu Pisma Świętego.

Pamiętaj! Półgodzinna lektura Pisma Świętego daje ci możliwość otrzymania odpustu zupełnego (pod zwykłymi warunkami: komunia św., stan łaski uświęcającej, modlitwa, którą wyznacza Ojciec Święty, oraz brak przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet lekkiego).

Miłej lektury!!!

 

Jako uzupełnienie do tego co napisałem polecam krótki artykuł popularno-naukowy
ks. dra Zbigniewa Grochowskiego na temat czterech Ewangelii.

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu