Którą Księgę Pisma Świętego przeczytać?

Wielu ludzi rozpoczyna lekturę Pisma Świętego, lecz już po przeczytaniu kilku ksiąg, a czasem nawet kilkunastu stron Starego Testamentu, zniechęca się i rezygnuje. Mówią, że tekst jest dla nich zbyt trudny, a miejscami zupełnie niezrozumiały.

Co robić?

Jak podejść do lektury, aby ten najważniejszy tekst — nie tylko naszej wiary, ale także całej kultury — nie tylko poznać, lecz także pokochać?

Proponuję wszystkim osobom świeckim, które nigdy nie czytały Pisma Świętego lub z różnych powodów przerwały lekturę, aby nie zaczynały od pierwszych stron, lecz od Ewangelii według św. Łukasza.

W Nowym Testamencie znajdują się cztery Ewangelie: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Przedstawiają one życie Jezusa — Jego czyny i słowa — ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich lat działalności publicznej. Każdy z Ewangelistów ukazuje jednak Jezusa w nieco innym świetle, ponieważ pisał do innej grupy odbiorców.

Św. Mateusz skierował swoją Ewangelię do Żydów, starając się przekonać ich, że Jezus jest zapowiadanym Mesjaszem. Dlatego znajdziemy w niej wiele cytatów ze Starego Testamentu, a Jezus ukazany jest jako nowy Mojżesz. Św. Marek natomiast pisał w Rzymie, na prośbę tamtejszych chrześcijan. Jak przekazują Papiasz i Klemens Aleksandryjski (II w.), Ewangelia Marka powstała jako pierwsza, pod koniec lat sześćdziesiątych I wieku. Marek nie znał Jezusa osobiście — był uczniem św. Piotra, a jego dzieło bywa określane jako zapis wspomnień Apostoła. Z tego względu św. Justyn Męczennik nazywał ją „Pamiętnikami św. Piotra”. Ewangelia św. Jana powstała pod koniec I wieku, w czasie gdy chrześcijanie coraz intensywniej pytali o prawdziwą tożsamość Jezusa. To właśnie w niej znajdujemy najwięcej fragmentów podkreślających Jego boskość.

Na tym tle Ewangelia według św. Łukasza wyróżnia się swoją uniwersalnością. Jej autor nie pochodził z Palestyny, lecz z Antiochii Syryjskiej. Był człowiekiem kultury greckiej i nawrócił się około dziesięciu lat po śmierci Jezusa. Wczesnochrześcijańskie źródła (Prolog Rzymski, Kanon Muratoriego, Euzebiusz z Cezarei) przekazują, że Łukasz był wykształconym lekarzem oraz towarzyszem św. Pawła, co potwierdzają również Dzieje Apostolskie.

Św. Łukasz pisał dla świata pogańskiego — dla ludzi, którzy nie znali ani żydowskich obrzędów, ani semickiej mentalności. Dlatego starał się wszystko wyjaśniać od podstaw. Rozpoczął od narodzin Jezusa i okoliczności z nimi związanych, a następnie opisał Jego działalność, mękę, śmierć i zmartwychwstanie. Nie zakończył jednak na tych wydarzeniach, lecz kontynuował swoje dzieło, przedstawiając historię rodzącego się Kościoła w Dziejach Apostolskich. Ewangelia według św. Łukasza bywa nazywana również Ewangelią miłosierdzia, ponieważ to właśnie w niej w sposób szczególny ukazany jest Bóg jako Ojciec pełen miłości i przebaczenia. Tylko u Łukasza znajdujemy przypowieść o Synu Marnotrawnym (Łk 15,11–32), która odsłania miłość Ojca wobec grzesznika, oraz przypowieść o Miłosiernym Samarytaninie (Łk 10,25–37), uczącą, że prawdziwa miłość bliźniego przekracza granice religii, narodu i wszelkich uprzedzeń. Dzięki temu Ewangelia ta w szczególny sposób przemawia do serca czytelnika i ukazuje istotę chrześcijaństwa jako religii w której przykazanie Miłości jest najważniejsze, gdyż sam Bóg jest Miłością (1J 4,16).

Czytaj Pismo Święte wraz z komentarzem, aby lepiej rozumieć jego treść. Z tego względu polecam Biblię wydaną przez Paulistów, która zawiera krótkie, jasne i pomocne komentarze do poszczególnych fragmentów. Pamiętaj również, że półgodzinna lektura Pisma Świętego daje możliwość uzyskania odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami: przyjęcia Komunii świętej, trwania w stanie łaski uświęcającej, modlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz braku przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet lekkiego.

Miłej lektury!

Jakub Waszkowiak OFM