Jak będzie brzmiało słowo „Pragnę” (J 19,28) po aramejsku?

Jak powszechnie wiadomo, Jezus mówił po aramejsku. Jednakże, Nowy Testament, oprócz Ewangelii Mateusza, która została napisana po aramejsku lub hebrajsku, został napisany po grecku. Niestety, nie mamy w posiadaniu oryginału Ewangelii Mateusza, a jedynie odpisy w języku greckim. Stąd, nie wiemy jak dokładnie zabrzmiało słowo „pragnę” (J 19,28) po aramejsku. Jednakże w związku z tym, iż już kilka osób mnie o to pytało, postaram się odpowiedzieć na to pytanie.

Oto fragment z Pisma Świętego dotyczący tego słowa.

A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie. Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę».Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę pełną octu i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha (J 19,25-30).

Po hebrajsku, czasownik „być spragnionym”, to צמא [tsame] (Wj 17,3; Pwt 28,48; Rut 2,9; Iz 49,10, Ps 69,2 itd.), natomiast w języku aramejskim mamy wieloznaczny termin צבא, [tsewa] który oznacza (pragnąć, podobać się, mieć upodobanie). W Biblii występuje to słowo 10 razy w Księdze Daniela (4,14.22.29.32; 5 19 aż 4 razy; 5,21; 7,19). Jest to bowiem część Pisma Świętego napisana po aramejsku.

W języku hebrajskim, w tłumaczeniu Delitzsch Hebrew New Testament, zdanie „Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę»” (J 19,28) zostało przetłumaczone w następujący sposób:

   וַיְהִי מֵאַחֲרֵי־כֵן כַּאֲשֶׁר יָדַע יֵשׁוּעַ כִּי כְבָר נַעֲשָׂה הַכֹּל לְמַעַן יִמָּלֵא הַכָּתוּב כּוּלּוֹ אָמַר צָמֵאתִי 

Ostatnie słowo צָמֵאתִי (tsameti) «pragnę» zostało przetłumaczone w czasie przeszłym – perfectum (czasem określane jako qatal). Ktoś tutaj może mieć wątpliwość odnośnie użytego czasu. W języku hebrajskim, na wrażenie czasu teraźniejszego w dyskursie, zazwyczaj używa się imiesłowu. Jednakże, nie jest to jedyna możliwość, gdyż w Biblii hebrajskiej nierzadko spotykamy się z użyciem perfectum na wyrażenie myśli w czasie teraźniejszym. Na przykład:

„Wtedy Bóg zapytał Kaina: «Gdzie jest brat twój, Abel?» On odpowiedział: «Nie wiem [לֹא יָדַעְתִּי] (lo jadati – koniugacja qal, czas perfectum). Czyż jestem stróżem brata mego?»”(Rdz 4,9).

„Ja zaś wiem [יָדַעְתִּי] (jadati – koniugacja qal, czas perfectum), że król egipski pozwoli nam wyjść z Egiptu tylko wtedy, gdy będzie zmuszony ręką przemożną” (Wj 3,19).

Jak i również z użyciem czasownika pragnąć צמא

„Potem rzekł do niej: «Daj mi – proszę cię – napić się trochę wody, gdyż mam pragnienie [צָמֵאתִי] (tsameti – koniugacja qal, czas perfectum)». Ona otwarła bukłak z mlekiem, dała mu się napić i nakryła go na powrót” (Sdz 4,19).

Na bazie tego, co zostało przedstawione, najwłaściwszą formą czasownika w języku aramejskim, wydaje się być również perfectum, w koniugacji peal. W takim wypadku, słowo wypowiedziane przez Jezusa na krzyżu „pragnę” w języku aramejskim brzmiałoby:

צְבִית (tsewit)

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu